Wielki Post jest przede wszystkim i w istocie procesem duchowym, który ma zmienić i przeobrazić nasze serce. Jest postawą wewnętrzną, która zobowiązuje i zmusza do zerwania z grzechem. Jest walką wewnątrz naszego serca. „Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, czyny nierządne, kradzieże, fałszywe świadectwa, przekleństwa. To właśnie czyni człowieka nieczystym” (Mt 15, 19-20) i to z tym mamy walczyć, mając niezbitą pewność, że wspiera nas łaska i pomoc Boża.
Prawdziwej bitwy, jaką mamy prowadzić w ciągu Wielkiego Postu, przez cały rok i przez całe nasze życie, nie należy sytuować przede wszystkim w brzuchu. Aby wejść w ducha chrześcijańskiego Wielkiego Postu, w pierwszej kolejności należy poskromić bynajmniej nie brzuch. Najbardziej zacięta i krwawa walka, najstraszliwsza i rozstrzygająca bitwa sytuuje się w sercu człowieka, gdyż tam znajduje się zło, które nas upadla, zżera i niszczy jak nowotwór, jak trąd. Tam właśnie dokonujemy wyborów i podejmujemy decyzje, które rujnują nasze więzi z ludźmi lub nas uszlachetniają i włączają w harmonijną jedność Trójjedynego Boga.
To w naszym sercu odrzucamy przykazania i prawa Boga. To nasze serce odrywa się od Serca Boga i popycha do wybrania niezależności od Pana, naszego Boga i Ojca, i do oddalenia się od Niego drogą naszej wolności i naszego upadku, jak marnotrawne dziecko. To serce musi się nawrócić. To nasze serce, siedziba życia wewnętrznego, musi oczyścić się z wszelkiego brudu, by stać się Mieszkaniem Boga. To na serce patrzy Bóg. (…)
Dlatego na samym początku Wielkiego Postu, na Mszy w Środę Popielcową, sam Bóg niestrudzenie powtarza: <<nawróćcie się do Mnie całym swym sercem, przez post i płacz, i lament. Rozdzierajcie jednak serca wasze, a nie szaty! >> (Jl 2, 12)
Wielki Post to czas serca, które rozdziera i otwiera, aby Bóg, wchodząc do środka, oczyścił je skąpał w swojej Miłości, Światłości i Świętości.
(Fragment z książki „W drodze do Niniwy” kard. Roberta Sarah, str. 222-225)
